You are here:--Hoe mijn leven in de soep liep. Of toch niet?

Hoe mijn leven in de soep liep. Of toch niet?

Ik had mijn hele levenspad uitgedacht. Ik zou mijn opleiding halen, waarschijnlijk wat vertraging oplopen tijdens het afstuderen en daarna een baan vinden waar ik gelukkig van zou worden. Helaas liep het allemaal net iets anders.

Op een gegeven moment tijdens het tweede jaar van mijn studie was ik onderweg naar school voor een presentatie en op de fiets kreeg ik voor de eerste keer een paniekaanval. Ik was helemaal ontdaan en zat trillend in de klas, vechtend tegen de tranen.

Na de presentatie stuurde ik gelijk een bericht naar mijn studieloopbaanbegeleider. Ik hoopte op een antwoord, maar helaas kwam die niet. Ik besloot nog een mailtje te sturen. Ook hier kreeg ik geen antwoord op. Ik moest er met iemand over praten, maar degene met wie ik contact probeerde te zoeken, reageerde niet. Ik bleef hopen op een antwoord en elke dag keek ik in mijn mailbox om te zien of ik een berichtje terug had. Helaas.

Een week later kwam ik mijn studieloopbaanbegeleider tegen. Hij zei dat hij mijn bericht had gezien maar nog geen tijd had gehad om te antwoorden. Ik legde de situatie aan hem uit en dat ik graag een gesprek met hem wilde. Hij vroeg wanneer ik tijd had waarop ik zei dat ik de hele week vrij was. Omdat hij snel door moest naar een afspraak zei ik tegen hem dat hij maar een bericht moest sturen wanneer hij kon. Ik heb dat bericht nooit gekregen.

Na een week kon ik niet meer. De stress voor de tentamens, herkansingen en de druk van mijn sociale leven slokte mij op. Op een dinsdagavond barstte ik in tranen uit en vertelde ik aan mijn vrienden dat ik op was. Die nacht heb ik huilend een mail gestuurd naar een andere docent en de volgende ochtend had ik antwoord: ‘Ik zie je morgen om 12:00’.

Ik heb toen een heel fijn gesprek gehad en besloot om twee weken niets te doen voor school. Dat betekende dus dat ik niet naar school zou gaan en geen opdrachten en ander huiswerk zou doen. Het was één van de moeilijkste beslissingen die ik ooit gemaakt had. Ik wilde niet mijn groepsgenoten in de steek laten, maar bovenal voelde dit als falen.

In de weken dat ik thuis was begon de ontlading. Ik had last van huilbuien en probeerde mezelf af te leiden van school door veel andere dingen te ondernemen. Maar zo werkt het natuurlijk niet en na de eerste week besloot ik om de tweede week echt niets te doen en veel tijd bij mijn ouders thuis door te brengen. De huilbuien begonnen af te nemen en ik merkte dat ik beter in mijn vel ging zitten.

Tijdens die weken heb ik ook nagedacht over hoe ik verder moest gaan. Ik kwam tot de conclusie dat ik alles op een lager pitje moest zetten. Daarom besloot ik het tweede jaar van mijn studie in tweeën te delen. Dit jaar zou ik de opdrachten doen en volgend jaar de toetsen. Het is niet hoe ik had gedacht dat het zou zijn, maar het is wel het beste voor mezelf. De huilbuien zijn gestopt en ik kijk weer lachend de wereld in.

By | 2018-04-13T09:27:53+00:00 april 13th, 2018|Categorieën: Persoonlijk|0 Reacties

Over de schrijver:

Het delen van persoonlijke verhalen staat bij ons centraal. Door blogs en artikelen te delen over waargebeurde verhalen willen wij jullie laten weten dat jullie niet de enige zijn met problemen. En dat je steun kunt vinden bij je omgeving als je ergens mee zit.

Laat een reactie achter