You are here:-, Persoonlijk-Jij ziet, jij ziet, wat ik niet zie

Jij ziet, jij ziet, wat ik niet zie

Herken je dat moment, dat je een foto wil maken maar je camera wil niet scherpstellen. Dat je beeld wazig is en je even vrij weinig ziet. Dat is mijn zicht, altijd en overal. Dat klinkt heftig maar ergens valt het wel mee. Ik ben er mee geboren en opgegroeid. Natuurlijk loop ik wel eens tegen mijn beperking aan maar dat zorgt ook vaak voor hilarische momenten. In deze blog omschrijf ik een paar situaties en vertel ik hoe ik daar mee om ga.

Kort geleden liep ik rond op mijn school en was ik opzoek naar mijn klasgenoten. Ik wist waar wij les hadden en liep dus naar dat lokaal. Ik liep naar binnen en er zaten twee vreemden. Ze keken op en vroegen of ik iemand zocht. Met een zacht stemmetje zei ik dat ik opzoek was naar mijn klasgenoten en wel even verder ging zoeken. Op dat moment schoot de vrouw die mij aansprak in de lach. Het was mijn groepsgenoot die ik niet had herkend. Ik kan op zo’n moment wel door de grond zakken. Ik werk al een halfjaar met diegene samen en ik herkende haar niet van drie meter afstand. Gelukkig kan ik achteraf altijd om deze dingen lachen.

Toen ik op de middelbare school zat en minder nadacht of ik iemand wel of niet ging aanspreken had ik eenzelfde soort actie. Ik liep als brugklasser met een veel te grote tas door de kantine. Ik was opzoek naar het kleine groepje vrienden die ik had. Misschien kun jij je nog het beeld van de kantine van de middelbare school voorstellen. Het is groot en onoverzichtelijk en zelfs voor een goedziende onmogelijk om iemand te vinden. Ik zag een vriendin van mij en liep enthousiast op haar af: “Hey Sanne!” Ik tikte haar op haar schouder en ging naast haar zitten. Zij keek mij ietwat verstrooid aan en met haar keken zo’n 6 andere meiden mee. Ik keek eens goed rond en begon rood te worden. Dit was niet het meisje waar ik naar opzoek was, of de vriendengroep waar ik mee optrok, dit waren wildvreemden.  Met een knalrood hoofd stond ik op en liep weg.

Deze verhalen zijn achteraf allemaal erg grappig. Maar ze hebben er wel voor gezorgd dat ik minder snel en minder uitbundig op mensen af stap. Behalve mensen die ik echt ken. In situaties als deze voel ik me vaak een sukkeltje. Dit duurt vaak maar kort en daarna moet ik erom lachen. Het beste middel tegen zulke momenten is voor mij humor en bovenal zelfspot. Ik maak vaak grappen over mijn handicap en over de situaties waar ik in kom, dit gaat meestal spontaan. Een voorbeeld? Als iemand aan mij vraagt of diegene er leuk uitziet zeg ik vaak iets in de trant van. “Dat vraag je aan de meest blinde hier, dat is wel het veiligst natuurlijk. Ik zeg gewoon dat je er leuk uitziet.” En op een ander moment is er weer een andere opmerking die beter past. Zo kom ik vaak lachend de dag door en dat zijn voor mij de beste dagen die er zijn.

By | 2018-04-03T10:48:56+00:00 maart 16th, 2018|Categorieën: Lichamelijk, Persoonlijk|0 Reacties

Over de schrijver:

Het delen van persoonlijke verhalen staat bij ons centraal. Door blogs en artikelen te delen over waargebeurde verhalen willen wij jullie laten weten dat jullie niet de enige zijn met problemen. En dat je steun kunt vinden bij je omgeving als je ergens mee zit.

Laat een reactie achter