You are here:--Nee willen zeggen, maar het niet kunnen (deel 1)

Nee willen zeggen, maar het niet kunnen (deel 1)

‘Hé, dikke met de grijze jas aan, je bent getikt!’, riep Tim in alle vroegte over het schoolplein. Om me heen hoorde ik gegrinnik en gelach. Met m’n hoofd gebogen pakte ik de hand van Nick om anderen te tikken. Helaas kon ik niet zo hard rennen als Nick. Dat liet hij me weten ook. Met een snauw zei hij: ‘Langzame, kun je niet wat sneller?’ Opeens klonk de bel over het schoolplein heen. ‘Gelukkig’, dacht ik. Zo snel als ik kon vluchtte ik naar de deur toe.

In groep 7 en 8 ben ik gepest. Zelf noem ik het liever ‘buitengesloten’. In die periode voelde ik me vaak eenzaam. Vrienden had ik niet veel en mijn ouders zag ik alleen in de weekenden en in de vakanties. Mijn vader is namelijk schipper en doordat hij met het schip overal naartoe vaart, moest ik naar een internaat. En nee, het is niet zo’n internaat waar kinderen geplaatst worden die onhandelbaar zijn.

Het internaat waar ik op zat was speciaal voor schipperskinderen. Iedereen zat op een afdeling. Per afdeling woonden er 14 kinderen/tieners die begeleidt werden door 3 juffrouwen/meesters. Als er iets was dan kon je bij hen terecht. Je snapt natuurlijk wel dat dat heel anders is dan dat je terecht kunt bij je ouders. Tijdens de periode dat ik buitengesloten werd, kon ik dus ook helemaal niet op mijn ouders terugvallen of bij mijn ouders uithuilen als ik thuis kwam (in dit geval het internaat).

Doordat ik me eenzaam voelde, was ik een erg stil meisje. Dit leidde ertoe dat ik niet voor mezelf op durfde te komen. Zo werd ik nog meer het mikpunt. Bijvoorbeeld als ik ging zwemmen werd ik beledigd. Vaak waren er klasgenoten aan het zwemmen als ik naar het zwembad ging. Als ik dan richting de glijbaan liep, werd ik na geroepen: ‘Ga maar niet van de glijbaan, want wij willen straks ook nog.’ Met andere woorden bedoelden ze dat ik te dik was en door de glijbaan heen zou zakken. Mijn klasgenoot had zelfs zijn broertje een keer op me afgestuurd. Hij had dan een schuimen waterspuit bij waarmee hij mij van 10 centimeter afstand in mijn oog spoot.

Het komt zo vaak voor dat kinderen gepest worden om de kleinste, onbenulligste dingen. Dit gebeurt zelfs vandaag de dag nog. Kinderen kunnen zo gemeen zijn tegen hun leeftijdsgenoten. De leraren zouden daar nog meer aandacht aan moeten besteden. Want juist op de basisschool ben je als kind erg aan het ontwikkelen en dan maakt het je ontzettend onzeker als er niks gewaardeerd wordt van wat je doet of hoe je je kleedt. Hier zijn en worden zoveel kinderen ongelukkig van en verschillenden houden hier zelfs een trauma aan over.

Voor mij waren groep 7 en 8 echt verschrikkelijk. Ik had het gevoel dat ik geen vrienden had en dat niemand mij mocht. Dit deed mij ontzettend veel. Ook al ben je dan nog maar 11/12 jaar, in die periode ben je juist het meest aan het ontwikkelen. Als je dan geen acceptatie ervaart dan word je ontzettend onzeker. Nu, 8 jaar later, maak ik nog steeds bepaalde keuzes als gevolg van mijn pestperiode.

Ben je benieuwd hoe dit zich vormgeeft? Lees dan snel mijn volgende blogs. En wil je meepraten over deze blog? Plaats dan een reactie hieronder of stuur een mailtje naar info@itscomplicated.nl.

By | 2018-04-03T10:43:46+00:00 maart 19th, 2018|Categorieën: Persoonlijk|0 Reacties

Over de schrijver:

Het delen van persoonlijke verhalen staat bij ons centraal. Door blogs en artikelen te delen over waargebeurde verhalen willen wij jullie laten weten dat jullie niet de enige zijn met problemen. En dat je steun kunt vinden bij je omgeving als je ergens mee zit.

Laat een reactie achter