You are here:--Nee willen zeggen, maar het niet kunnen (deel 2)

Nee willen zeggen, maar het niet kunnen (deel 2)

(De blog: ‘Nee willen zeggen, maar het niet kunnen (deel 1)’ al gelezen? Nee? Lees die dan eerst even voordat je hiermee verder gaat.)

Een nieuw schooljaar. Een nieuwe school. En een nieuw begin. De middelbare schooltijd was aangebroken. De basisschool kon ik eindelijk achter me laten. Ik nam me voor om het nooit meer zo ver te laten komen als in groep 7 en 8. Ik wilde niet weer het buitenbeentje van de klas worden. Niet weer buitengesloten worden. En niet weer dat stille meisje zijn van toen.

In de eerste klas was dit nog lastig voor me. Ik neigde veel terug naar dat stille meisje. Wel had ik al verschillende vrienden gemaakt. Ook had ik een geweldige klas. Alle pesters had ik achter me gelaten. Gelukkig zat geen één van hen in mijn klas. Zo kon ik die periode helemaal afsluiten en vergeten.

Toen werd het tijd om de eerste klas achter te laten. Het jaar van klas 2 lag voor me. Geen grote verandering zou je denken. Maar dat was alles behalve waar. Allereerst zat ik in een totaal andere klas dan het voorgaande jaar. Dat was wel even wennen. Vooral toen ik voor het eerst de klassenlijst in handen kreeg. Daar stonden namelijk een paar mensen op waar ik niet zo goed mee overweg kon. Onder andere Tim, de pestkop van de basisschool. Ik zag meteen al tegen het jaar op.

Mira was ook één van mijn nieuwe klasgenoten. In klas 1 mocht ik nooit haar naam weten terwijl ze de mijne wel wist. Iets heel onzinnigs zou je denken, maar op die leeftijd en vooral door mijn minder leuke basisschoolperiode trok ik mij dat erg aan. Daarom vond ik het echt niet leuk dat ik bij haar in de klas terecht kwam.

Na een tijdje kwam ik in gesprek met Mira en eigenlijk was het een hele leuke meid waar ik meteen goed mee op kon schieten. Samen met Kirsten werden we goede vriendinnen. Kirsten zat in de eerste klas ook bij mij in de klas dus ik kende haar al een beetje. We werden met z’n drieën erg hecht.

Mira en Kirsten leerden mij om niet zo na te denken over hoe anderen over mij denken. Dit veranderde mijn hele instelling. Ik werd opener en ik ging ontzettend veel praten. Dit zelfs tot last van de docenten. Door deze nieuwe instelling durfde ik ook steeds meer voor mezelf op te komen. En natuurlijk, ik paste me wel aan aan anderen en respecteerde andermans gedachten, maar het boeide me in zekere zin niet meer wat ze over mij dachten.

Trek je dus niks aan van wat mensen over je vinden, denken of roddelen. Dit gebeurd toch wel. Met andere woorden: je kunt maar beter niet bij de pakken neer zitten en gewoon jezelf zijn. Natuurlijk is het niet leuk als je er achter komt wat mensen van je vinden, maar dan zijn ze het niet waard om jouw vrienden te zijn of te worden. Zoek mensen op die jou wel respecteren en die jou nemen voor hoe je bent. Als ik merk dat vrienden van me alleen vrienden van mij zijn omdat ik elke keer app of vraag om af te spreken dan stop ik met appen. Want een vriendschap moet altijd van twee kanten komen net als bij een relatie. Ook als ik merk dat vrienden over mijn roddelen, dan merk ik dat het niet mijn echte vrienden zijn en stop ik met afspreken. Natuurlijk kan je wel contact blijven houden maar als vrienden je zoiets flikken dan zijn het niet je echte vrienden en dan zijn ze het niet waard om je vrienden te blijven.

Ben je benieuwd naar de volgende/andere blogs? Lees ze dan snel! En wil je meepraten over deze blog? Plaats dan een reactie hieronder of stuur een mailtje naar info@itscomplicated.nl.  

By | 2018-04-03T10:38:53+00:00 maart 19th, 2018|Categorieën: Persoonlijk|0 Reacties

Over de schrijver:

Het delen van persoonlijke verhalen staat bij ons centraal. Door blogs en artikelen te delen over waargebeurde verhalen willen wij jullie laten weten dat jullie niet de enige zijn met problemen. En dat je steun kunt vinden bij je omgeving als je ergens mee zit.

Laat een reactie achter