You are here:--Zó voelen flashbacks

Zó voelen flashbacks

Daar sta je dan. Een stoere, twintigjarige studente. Je woont al twee jaar op kamers, je hebt een grote vriendenkring en gaat zelfstandig alle uitdagingen aan. En toch barst je in huilen uit middenin een groep mensen als je de controle uit handen moet geven.

Afgelopen weekend zou ik een geblinddoekte tour doen door het centrum van Nijmegen, samen met drie familieleden. Je krijgt een VR-bril op waarmee verschillende visuele beperkingen nagebootst worden.

Diep in mijn hart weet ik dat ik dit helemaal niet aankan. Ik kijk er al een week tegenop maar ik wil net zo stoer zijn als mijn slechtziende vriendinnen en ik ga toch.

Meteen zijn er al allerlei problemen met mijn VR-bril. Hij past niet, hij stelt niet scherp, hij glijdt van mijn hoofd, hij drukt op mijn neus en hij doet me pijn.

Eerst lopen we naar de lift. De bril blijft maar scherpstellen, het beeld klopt niet met de werkelijkheid en ik bots tegen een muur die nog 3 meter ver weg leek. Ik doe mijn ogen maar dicht en klamp me vast aan alle muren en mensen die ik tegenkom.

In de lift probeert de rest van de groep me heel goed bedoeld wat op te vrolijken. Ze raken me aan maar ik zie de aanrakingen niet aankomen. Ik schrik, heb moeite om mijn tranen in te houden en ik blokkeer helemaal.

In die geblokkeerde modus heb ik moeite om me te bewegen en ik schuifel aan de arm van mijn moeder de lift uit. De gids wil dat we ons omdraaien en achteruit tegen de muur gaan staan. Dit krijg ik niet helemaal mee en onverwacht knal ik met m’n rug tegen de muur.

Dan beginnen de flashbacks. Ik ben weer in die slaapkamer, op dat bed, waar ik ook met mijn rug tegen die muur gedrukt werd. Daar heeft mijn ‘beste vriend’ mij vier jaar geleden aangerand. Op dit soort momenten voel ik zijn handen weer op mijn lichaam, zie ik de kamer en alle beelden die ik wil vergeten.

Ik doe de bril af, doe mijn vestje uit en ik zeg dat ik niet meer mee wil doen. Mijn moeder vraagt of ik niet zonder bril nog mee wil lopen. Ik zeg nee tegen haar, iets wat ik erg lastig vind. Ze vraagt het daarna nog drie keer, en dan val ik uit. Ik schreeuw ‘NEE! Ben je doof ofzo?’

Ik voel me schuldig dat ik tegen mijn moeder uitgevallen ben en ik schaam me dat ik huilend mijn spullen naar de medewerkers terug heb gebracht. Zij weten alleen niet, dat die grote stoere studente dit heeft meegemaakt. Zij weten niet wat ik nu voor mijn ogen zie en op mijn lijf voel.

Als je dus iemand in je omgeving hebt die op sommige momenten even niet zo groot en stoer is als hij normaal lijkt, bedenk je dan dat er altijd dingen achter kunnen liggen waar je niet van weet. Zelfs al ken je iemand al zijn hele leven. Ook zijn er veel mensen die moeite hebben met nee zeggen. Respecteer hun nee, en zeur niet door totdat ze toegeven. Er is vaak een reden dat mensen iets niet willen.

Ben of ken jij iemand die ook last heeft van flashbacks? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Laat een reactie achter of stuur zelf jouw verhaal in.

Deze blog is geschreven door Sophie, wil jij ook een gastblog schrijven? Stuur die dan naar info@itscomplicated.nl

By | 2018-05-11T09:54:22+00:00 mei 11th, 2018|Categorieën: Overig|0 Reacties

Over de schrijver:

Het delen van persoonlijke verhalen staat bij ons centraal. Door blogs en artikelen te delen over waargebeurde verhalen willen wij jullie laten weten dat jullie niet de enige zijn met problemen. En dat je steun kunt vinden bij je omgeving als je ergens mee zit.

Laat een reactie achter